Voor mijn baan zat ik het afgelopen jaar vrij veel in de auto. Op zich heb ik daar, op de vervelende files na dan, helemaal geen probleem mee. Sterker nog, zo’n ritje is soms wel fijn om je gedachten weer even op nul te zetten. Radio of Spotify aan, lekker meebl\u00e8ren, heerlijk!<\/p>\n
Toch kan autorijden ook een frustrerende bezigheid zijn, alleen ligt dat natuurlijk zelden aan mijzelf. Laat me toch\u00a0eerst de hand in eigen boezem steken. Ik doe ook wel eens dingen waarvan ik achteraf denk: “dat had ook anders gekund”. Soms steek ik dan nog een verontschuldigende hand op,\u00a0soms niet. Hey, niemand is perfect, nietwaar? Ik compenseer dat ruimschoots door mensen er netjes tussen te laten, niet rechts in te halen en vrachtwagens een seintje te geven dat ze er wel even tussen mogen.<\/p>\n
En over die laatste categorie, daar wil ik het nu juist even over hebben. Vrachtwagens. Bij mijn huidige werkgever zie ik er honderden per dag. Ze worden gereden door mensen als jij en ik. Nou ja, dat dacht ik althans. Vrachtwagenchauffeurs zijn namelijk meer dan dat. Ze zijn betere weggebruikers dan wij gepeupel in onze “luxe wagens”, zoals mijn autootje heet in truckersjargon. Iedereen die wel eens van Breda naar Etten-Leur heeft gereden kent “de bocht”. Je neemt de uitvoegstrook op de A16 richting Rotterdam, draait in de bocht naar links om vervolgens op de A58 richting Roosendaal uit te komen. Het is in de bocht<\/em> dat truckers massaal vinden dat wij automobilisten ons niet gedragen. Misschien zit het in de lucht, zijn het aardstralen, ik weet het niet. Maar vrachtwagenchauffeurs zijn in de bocht<\/em> de baas. Vinden ze zelf.<\/p>\n De bocht<\/em> bestaat uit twee rijstroken. Dat lijkt onzinnig; zowel de\u00a0afrit, als de\u00a0verbinding met de A58 zijn namelijk maar 1 rijstrook breed. Waarom dan toch twee stroken? Volgens mij om 2 redenen.\u00a01:\u00a0Je kunt daar nog even een vrachtwagen inhalen. 2: In geval van drukte kan de bocht volgezet worden met auto’s, zodat ze niet op de afrit hoeven te staan. Dat\u00a0helpt met de doorstroming en zo.\u00a0Meer redenen kan ik niet bedenken, maar deze twee lijken me redelijk zinnig.<\/p>\n Toch vinden de heren truckers dat tijdens de spits de tweede baan maar beter niet gebruikt kan worden. Dat werkt als volgt: je rijd niets vermoedend in je “luxe wagen” op de 2e baan. Even verderop staat een vrachtwagen op de rechter rijstrook. De trucker (ook wel: God) ziet je aankomen in zijn (of haar, die zijn net zo vals) spiegel. Pas wanneer je er bijna naast zit, gaat het stuur om en manoeuvreert het vrachtschip zich over 2 rijbanen, zodat niemand er meer langs kan. Want zij niet\u00a0doorrijden: jij niet doorrijden.\u00a0Simpel.<\/p>\n Vervolgens komt de halve A16 vast te staan omdat de afrit vol loopt. Mensen moeten vanuit de volle 130 km\/u (want dat mag je daar) vol op de rem om zichzelf nog even op\u00a0de afrit te proppen. Auto’s botsen massaal op elkaar. Achterlichten sneuvelen en bumpers kussen innig\u00a0met de trekhaak die ze voor ging. Airbags klappen in gezichten en er zijn inmiddels\u00a0vast ook baby’s en puppy’s omgekomen. En waarvoor? Omdat de trucker 500 meter verderop vindt dat de 2e rijstrook maar beter niet gebruikt\u00a0moet worden op dat moment.<\/p>\n Ik\u00a0ben zelfs een keer klem gereden door de trucker\u00a0maffia. Eentje voor me op de linkerrijstrook, eentje naast me op de rechter. En dan net zo lang doorrijden totdat je al over het verdrijvingsvlak gaat. Vol op de rem moeten om vervolgens erachter in de voegen. En wanneer je dan\u00a0alsnog\u00a0inhaalt natuurlijk even een lichtsignaaltje.\u00a0Want iemand die daar even inhaalt? Ze denken\u00a0er niet aan. Ze zien liever\u00a0dode baby’s en puppy’s, die truckers. Zo zijn ze.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Voor mijn baan zat ik het afgelopen jaar vrij veel in de auto. Op zich heb ik daar, op de vervelende files na dan, helemaal geen probleem mee. Sterker nog, zo’n ritje is soms wel fijn om je gedachten weer even op nul te zetten. Radio of Spotify aan, lekker meebl\u00e8ren, heerlijk! Toch kan autorijden<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","enabled":false}}},"categories":[33],"tags":[98,97,96],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p3KFR1-i4","_links":{"self":[{"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1120"}],"collection":[{"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1120"}],"version-history":[{"count":0,"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1120\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1120"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1120"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/blog.repsaj.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1120"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}