[Opinion] My thoughts on the Microsoft MVP program

This post is following up on my tweet on the MVP program:

Ok, I admit that “circle jerk” was maybe a bit too much but that’s what frustration sometimes does. So I’m writing this post to explain why the MVP program annoys me.


What’s an MVP?

For those of you not familiar, MVP stands for Most Valueable Professional. It’s a recognition by Microsoft for people contributing to the Microsoft ecosystem, mainly in the form of community work. This might be contributing code, helping others and creating content. More information about that is found here. And even though “contributing code” and “helping others” are listed, most MVPs are known for their public talks. Basically you need to make yourself visible so that enough people notice and some might nominate you, in which case you might be elected.


If you’re a bit more skeptical as I am, you might also say that the MVP program is a smart move by Microsoft to keep people evangelizing their software and products. Of course I don’t have the numbers but I think I can safely state that paying all of the “MVP” hours would be a lot more expensive. But let’s be clear: that’s perfectly fine.



Lets also look at the bright side: recognition for those who spend a lot of time, mostly their own personal time, in your ecosystem is of course great and needed. These people write code, make presentations, host events and talk at community events themselves. By doing that they help out a lot of others in the field. There’s absolutely nothing wrong with that and it’s certainly worth recognizing!

Next to the title, MVPs are also granted some perks. Since I’m not one of them myself and I don’t have that much insight into the program I’m not exactly sure what this includes. But there’s an award thingy to put on your shelve. You can paste your photo into the MVP template and I’m pretty sure it involves at least some Azure credits, more direct access to product teams and an invitation to the yearly MVP summit in Redmond (for which travel and stay have to come out of your own pocket I believe). And that’s where things start going wrong in my opinion.


Head start

Being an MVP grants you access into an inner circle of MVPs and Microsoft employees. It gives you a head start on what’s coming. And there’s some logic to that; if you know what’s coming you’re in the position of updating your slides / courses and other material for the new stuff so that when it comes out, you’re ready. Makes sense, right? Also, since Microsoft values your work you can have better access to the product team to help them understand what’s going on in the market and at events. Microsoft engineers simply don’t have the time to keep track of all of that, it would distract focus from also building stuff. So again this seems like a win-win situation. But I would like to argue that a lot of non-MVP people could benefit from the same information as well and might provide valuable feedback too. I’m not saying that non-MVPs can’t provide feedback, but your means would be a bit more limited.

Being an MVP also provides you with a bit of status. People tend to look up at MVPs, they usually know what they’re talking about and they have great content. This will make it easier to get your talks accepted at conferences, mainly the larger ones which in turn bring more visibility.


Keeping up the good work

Once you are rewarded as an MVP, more doors will open up for you. That’s partly why being one is considered “an honor” and people tweet about being very humble when receiving it. As said, it’s easier to get your talks accepted. At some companies it also brings you more perks like (work)hours to work on your MVP status (write blogs, prepare talks). Those companies also like to boast how they have MVPs on board, again: status symbol.

Using all the perks their granted, MVPs can now more easily work on maintaining their status. You do more talks when more of your talks are actually accepted. You can do more talks if you company backs you up in doing so. And your talks will be better than others if you have inside information on what’s coming. MVPs usually have talks on content which was just released last week by Microsoft as they had their heads-up a couple of months earlier. Maybe they got to play with some beta bits in a private preview. So “the common folk” can’t ever beat that talk proposal as they simply don’t have access to the content.


Inner circles

Next to that, they’re now creating an inner circle within communities as well. At many events, speakers all know each other from all the other events they were invited to speak at. And so they have a nice speaker dinner, grab a beer afterwards and have a good time. Which makes these same people more likely to be invited over a next time and it raises the bar for newcomers to join. I’ve been a speaker at a couple of events and the first ones can be really awkward not knowing anyone whilst all these presenters appear to be long time friends. You can also check for the events you’re visiting. Take the speaker list and cross off: Microsoft employees, MVP’s, people who work at one of the event sponsors and women (nothing wrong here, but there’s simply relatively more female speakers then there’s female attendees or workers, that’s all). Chances are that you won’t have many names left which illustrates my point that it’s quite hard to get in.

Lastly, once you’ve worked hard to get in, it’s now easier to stay in. Since you can renew your membership of the program each year as long as you “keep up the good work”. Which, as I illustrated, is arguably easier when your talks get accepted more easily and you’re in the inner circle. In my opinion that, along with the social aspect, is why a lot of MVPs usually stay to be MVP for a number of years. I’ve even seen people stating they’re a 15-year MVP and that’s probably not the limit. Again: I’m not saying these people are not working hard any more, this is an important point to make. What I am saying is that as long as they occupy that seat, no one else can sit there.


You’re just jealous!

I’m fully aware that these ramblings will probably come across as being jealous. I understand that, even though I’m really not. I have never aspired to be an MVP and probably never will. I’m also not the person to travel the world talking at user groups in whatever country. The flight shame alone would get to me before that; why wouldn’t there be anyone in Croatia or New Zealand capable of talking about some Azure service just as well as I maybe could? And if there’s anything that COVID has proven it’s that we don’t need to be in airplanes all of the time.

I love my job, love Microsoft stuff and I learn, blog and present about it along the way whenever I feel fit. I’ve talked at events and have helped organize a few. I consider that to be all part of the job for which I’m already very well rewarded by my employer. I’m not in it for the fame and maybe I’m just not that ambitious, sue me.

But the yearly #mvpbuzz nonsense will keep annoying me when nothing changes. It’s mostly a repetition of what I’ve read last year. My opinion? There’s always room for improvement. Start with setting a limit on the number of years you can be an MVP. People who are passionate about their job will keep on doing the good work afterwards regardless. And the ones who don’t are apparently only in it for the fame. And maybe be more inclusive about the stuff that’s on the roadmap. That would help me in my daily job as well.

[Column] Laat je niet verleiden, deel 2

Sorry, dit onderwerp houd me bezig. Twee weken terug schreef ik deel 1 van deze column, vandaag volgt deel twee. Misschien komt er ook nog wel een deel 3, we zullen zien. Waarom een deel 2? Omdat ik in deel 1 eigenlijk nog helemaal niet aan de titel ben toegekomen. Want nu weet je nog steeds niet waar die verleiding nu eigenlijk zit. Je hebt er waarschijnlijk wekenlang niet van kunnen slapen, ik snap het. Read More

[Column] Laat je niet verleiden!

72 jaar. Zo lang is het geleden dat we als mensheid een einde maakten aan de 2e wereld oorlog. Eigenlijk nog helemaal niet zo heel lang geleden, 72 jaar. Er leven nog genoeg mensen die er toen ook al waren. Er leven nog veel meer mensen die geboren zijn als gevolg van die oorlog. Na de jaren van wanhoop en ellende brak er een tijd aan waarin mensen weer durfden te leven. Een periode van pakweg 10 jaar waarin er een hele generatie werd geschapen. We noemen ze de baby-boom generatie. En dit stukje gaat over wat die generatie voor ons achter laat. Read More

[Column] Waarom 2 kinderen meer dan genoeg is

Alweer een tijdje geleden dat ik op mijn blog een column schreef. Ik weet niet eens zeker of dit stuk wel kwalificeert als column, maar goed. De laatste weken zijn wij thuis steeds bewuster aan het worden rondom wat we “verbruiken” aan eten. Dat begon bij de frisdrank door wat beter te kijken naar het aantal calorieën (jaja, je weet best waarom). Maar al snel ga je dan ook op andere dingen letten.  Read More

[Column] In plaats van een blauw-wit-rode profielfoto

Ergens vind ik het heel mooi hoor, hoe iedereen nu solidair is met de Fransen en de mensen uit Parijs in het bijzonder. En waar men normaal gesproken Facebook gebruikt om updates te geven over wat je aan het eten bent, naar welke film je kijkt en hoe lekker de Starbuck coffee nu toch weer smaakt kleurden gisteren en vandaag ineens alle profielfoto’s blauw-wit-rood. Facebook heeft tegenwoordig blijkbaar ingebouwde functionaliteit voor dit soort gebeurtenissen, net als de optie om jezelf als “safe” in te checken op het moment dat er bij jou in de buurt iets soortgelijks gaande is.

Laat me één ding heel erg duidelijk stellen. Ik sympathiseer net zo hard mee als jullie bij de slachtoffers, vrienden en familie van. Het staat voorop dat deze gebeurtenissen vreselijk zijn. Ik ben een frequent bezoeker van concerten en kan me in de verste verte niet voorstellen hoe angstaanjagend het geweest moet zijn om in zo’n situatie terecht te komen. Ook het gevoel van angst wat deze idioten je hiermee proberen op te leggen moeten we koste wat kost zien te voorkomen. Dus ga lekker naar concerten en voetbal wedstrijden, drink je biertje ergens op het terras. Wanneer we daar mee ophouden hebben ze precies waar ze op uit zijn.

Wat mij tegenstaat is de melding die Facebook me voorschotelt: “… added a temporary profile picture”. Natuurlijk is iedere profielfoto tijdelijk, dat snap ik ook wel. Maar om bij voorbaat al te weten dat je dit even tijdelijk doet? De mensen die hun naasten zijn verloren zijn die voor altijd kwijt, wat nou tijdelijk? De mensen die het overleefden moeten de rest van hun leven zien om te gaan met de vreselijke ervaringen die ze vrijdagavond beleefd moeten hebben. Niks tijdelijk.

En zo lijkt het rouwen om een terroristische aanslag een plaatsje veroverd hebben naast de dagelijkse wereld van de likes en thumbs up. “Social” media waarvan je je kunt afvragen hoe sociaal dat nu daadwerkelijk is. Even klikken, dan heb je je plicht ook weer gedaan. Om een paar minuten later een filmpje te liken van die grappige kat die schrikt van een claxon. Om over een paar weken die blauw-wit-rode foto toch maar weer terug te vervangen door een normale profielfoto. Om een volgende keer op vakantie in Frankrijk maar weer te klagen over de chagrijnige Fransoos aan je tafeltje in een willekeurig restaurant die geen Engels wil spreken. Om bij de volgende verkiezingen toch maar op Geert Wilders te stemmen, want die vluchtelingen zijn toch maar eng. En om bij de volgende aanslag je profielfoto maar weer te voorzien van een ander beeldmerk. Want ja, da’s wel zo sociaal natuurlijk.

Ik hoop dat iedereen die op dat knopje heeft geklikt ook even een half uurtje heeft genomen om na te denken over dit alles. Om zich in te beelden hoe het geweest moet zijn daar. Om na te denken wat voor leven de meeste vluchtelingen gehad moeten hebben. In landen waar dit soort dingen de dagelijkse werkelijkheid is. Om er vervolgens achter te komen dat je je daar (gelukkig) helemaal geen voorstelling van kunt maken. En om je dan te beseffen hoe vreselijk blij je mag zijn dat je, ondanks alles, een relatief veilig leven hebt. Een leven om te waarderen en te koesteren, hoe hard anderen ook proberen om daar verandering in te brengen. Als je dan alsnog de behoefte voelt om je profiel foto aan te passen, doe dat dan zeker.

WP_20151031_006Parijs, 31 oktober genomen vanuit onze vlucht terug naar Nederland. Prachtig gezicht (slechte foto). 

Waarom ik niet op Lowlands was dit jaar

“Hey, moet jij niet naar Lowlands?”. Afgelopen week weekend was het weer aan in Biddinghuizen. Had ik de afgelopen jaren steevast een kaartje, sloeg ik dit jaar een keertje over. Ben naar Pinkpop geweest, Foo Fighters zouden daar spelen, dan heb je mij al snel om. Goed, geen Foo Fighters gezien omdat Dave Grohl z’n been brak, maar dat mocht de pret niet drukken. Dit keer heb ik van Lowlands alleen wat 3 voor 12 opnames gezien op TV. Heb ik ‘t gemist? Zeker. Ga ik volgend jaar wel weer? Misschien.  Read More

Gold for Experts: certified!

Back in Holland again. Weather is great and I’ve spent the weekend getting some quality time with my girlfriend who’s still working hard trying to finish her study at the University of Leiden (very proud of her already!). A long weekend off was a good idea, allowed to me catch a breath from another busy week in Cambridge. Busy, but rewarding because last Friday everyone received their Gold for Experts certificate from Pierre Barnabé himself (COO of our Big Data & Security service line).  Read More

[NL] Mijn antwoord aan een recruiter

Als IT-er heb je qua werkaanbod meestal niet zoveel te klagen. Zeker niet als je ook nog SharePoint op je CV hebt staan, daar is best veel vraag naar. Als SharePointer krijg je dan ook regelmatig mailtjes van recruiters die benieuwd zijn of ik interesse heb in een nieuwe baan. Prima, meestal negeer ik ze en soms antwoord ik dat ik op dit moment geen interesse heb. Maar nu kreeg ik een mailtje waarop ik toch wel even moest reageren… Uit privacy overwegingen heb ik de naam van de betreffende dame maar even weggehaald. Read More

Column: God of the road

Voor mijn baan zat ik het afgelopen jaar vrij veel in de auto. Op zich heb ik daar, op de vervelende files na dan, helemaal geen probleem mee. Sterker nog, zo’n ritje is soms wel fijn om je gedachten weer even op nul te zetten. Radio of Spotify aan, lekker meeblèren, heerlijk!

Toch kan autorijden ook een frustrerende bezigheid zijn, alleen ligt dat natuurlijk zelden aan mijzelf. Laat me toch eerst de hand in eigen boezem steken. Ik doe ook wel eens dingen waarvan ik achteraf denk: “dat had ook anders gekund”. Soms steek ik dan nog een verontschuldigende hand op, soms niet. Hey, niemand is perfect, nietwaar? Ik compenseer dat ruimschoots door mensen er netjes tussen te laten, niet rechts in te halen en vrachtwagens een seintje te geven dat ze er wel even tussen mogen.

En over die laatste categorie, daar wil ik het nu juist even over hebben. Vrachtwagens. Bij mijn huidige werkgever zie ik er honderden per dag. Ze worden gereden door mensen als jij en ik. Nou ja, dat dacht ik althans. Vrachtwagenchauffeurs zijn namelijk meer dan dat. Ze zijn betere weggebruikers dan wij gepeupel in onze “luxe wagens”, zoals mijn autootje heet in truckersjargon. Iedereen die wel eens van Breda naar Etten-Leur heeft gereden kent “de bocht”. Je neemt de uitvoegstrook op de A16 richting Rotterdam, draait in de bocht naar links om vervolgens op de A58 richting Roosendaal uit te komen. Het is in de bocht dat truckers massaal vinden dat wij automobilisten ons niet gedragen. Misschien zit het in de lucht, zijn het aardstralen, ik weet het niet. Maar vrachtwagenchauffeurs zijn in de bocht de baas. Vinden ze zelf.

De bocht bestaat uit twee rijstroken. Dat lijkt onzinnig; zowel de afrit, als de verbinding met de A58 zijn namelijk maar 1 rijstrook breed. Waarom dan toch twee stroken? Volgens mij om 2 redenen. 1: Je kunt daar nog even een vrachtwagen inhalen. 2: In geval van drukte kan de bocht volgezet worden met auto’s, zodat ze niet op de afrit hoeven te staan. Dat helpt met de doorstroming en zo. Meer redenen kan ik niet bedenken, maar deze twee lijken me redelijk zinnig.

Toch vinden de heren truckers dat tijdens de spits de tweede baan maar beter niet gebruikt kan worden. Dat werkt als volgt: je rijd niets vermoedend in je “luxe wagen” op de 2e baan. Even verderop staat een vrachtwagen op de rechter rijstrook. De trucker (ook wel: God) ziet je aankomen in zijn (of haar, die zijn net zo vals) spiegel. Pas wanneer je er bijna naast zit, gaat het stuur om en manoeuvreert het vrachtschip zich over 2 rijbanen, zodat niemand er meer langs kan. Want zij niet doorrijden: jij niet doorrijden. Simpel.

Vervolgens komt de halve A16 vast te staan omdat de afrit vol loopt. Mensen moeten vanuit de volle 130 km/u (want dat mag je daar) vol op de rem om zichzelf nog even op de afrit te proppen. Auto’s botsen massaal op elkaar. Achterlichten sneuvelen en bumpers kussen innig met de trekhaak die ze voor ging. Airbags klappen in gezichten en er zijn inmiddels vast ook baby’s en puppy’s omgekomen. En waarvoor? Omdat de trucker 500 meter verderop vindt dat de 2e rijstrook maar beter niet gebruikt moet worden op dat moment.

Ik ben zelfs een keer klem gereden door de trucker maffia. Eentje voor me op de linkerrijstrook, eentje naast me op de rechter. En dan net zo lang doorrijden totdat je al over het verdrijvingsvlak gaat. Vol op de rem moeten om vervolgens erachter in de voegen. En wanneer je dan alsnog inhaalt natuurlijk even een lichtsignaaltje. Want iemand die daar even inhaalt? Ze denken er niet aan. Ze zien liever dode baby’s en puppy’s, die truckers. Zo zijn ze.

Column: Facebook etiquette

Ik heb een prima opvoeding gehad, vind ik zelf. Natuurlijk; als puber vind je sommige regeltjes te idioot voor woorden. Bovendien ben je er heilig van overtuigd dat je het later zelf héél anders gaat aanpakken. Ik ook. Maar achteraf gezien was dat allemaal zo slecht nog niet. Ik mag mezelf wel beleefd noemen geloof ik (mag ik dat zeggen? ja, dat mag ik zeggen…). Ik lust vrijwel alles (daar ben ik erg blij mee) en slaande ruzie heb ik nog nooit gehad.

Toch ontbrak er in mijn opvoeding een stukje waar ik nu hinder van ondervind. Ik kan het mijn ouders moeilijk kwalijk nemen, aangezien Facebook toentertijd nog helemaal niet bestond. Want daar heb ik het dus over: de Facebook etiquette.

Ik ben een actief gebruiker van de social media, dat weet u onderhand wel geloof ik. Facebook en Twitter voorop post ik mijn updates en andere onzin zoals deze columns. Je zou kunnen zeggen dat ik wel een idee heb van hoe het werkt. Helaas, niets is minder waar. Onlangs veranderde ik mijn profielfoto op Facebook omdat ik de vorige zat was. Niet dat dit een nieuwe foto was, stond al tijden in een van mijn albums. Maar ach, je moet wat kiezen en waarom dan niet deze? Het is immers maar mijn gezicht, daar heeft de wereld op zich nog nooit wakker van gelegen.

Nu blijkt (heb ik van horen zeggen) dat je foto toch wel wat triestig is wanneer je na een paar uur nog altijd geen likes hebt verzameld. Ik heb het net nog even gechecked; ik heb er één gekregen sinds dat ik hem heb geplaatst (alweer een tijdje terug). God. En nu? Blijkt dat mijn Facebook vrienden deze foto dus blijkbaar niet waarderen. Daar gaat m’n status.

Ook de relatie status is een gevoelig onderwerp. Ziet u, ik ben een bèta, wetenschappelijk ingesteld. Als Facebook van mijn leven een tijdlijn bijhoudt (wat ze doen…) dan wil ik dat dat ding klopt. Dus verander je je status op het moment dat je status is veranderd. FOUT! Je relatiestatus veranderen naar “in een relatie” doe je pas weeeeeken later. Geen idee waarom, maar dat hoort zo. Van die ongeschreven regels waarvan dus niemand mij op de hoogte heeft gebracht. Ook het moment waarop je relatie eindigt verdient een speciale behandeling; dat berichtje maak je namelijk privé, om te voorkomen dat je likes krijgt. Wel zo sympathiek, schijnt. Je mag dus mensen pas weken later laten weten dat je een relatie hebt. En gaat die relatie uit, dan moet dat maar gegokt worden. Ik vind het nogal een gedoe.

En zo is mijn Facebook marketing campagne al mislukt voordat hij begonnen is. Want daar zijn we stiekem collectief mee bezig; een marketing campagne voor onze ego’s. Het aantal likes bepaalt de succesfactor van je update. En hoe meer succes, hoe meer vrienden jou blijkbaar te gek vinden. Of, nou ja…. het beeld van jezelf wat je op Facebook hebt geboetseerd. Want over iedere update moet nagedacht worden, stel je voor dat je na een dag nog steeds maar 3 likes hebt geoogst. Blamage! Zo maken we onze social alter ego’s tot de perfecte mens die we graag zouden willen zijn. En dan maar hopen dat je je Facebook vrienden niet in het echt tegenkomt natuurlijk, moet je ze nog gaan waarmaken ook; al die verwachtingen.

Zucht, ik vrees nu al voor het aantal likes onder deze post…